Er zit een mannetje in de maan, en dat komt door ons. Jouw verbeelding is krachtig, heel krachtig. Geef het brein een paar willekeurige vlekken en je herkent er wel iets in, een fenomeen dat ook wel pareidolie heet. Zie jij het gezicht in de maan? En kun je het maankonijn spotten?

Het idee van een gezicht in de maan bestaat al lang. In veel culturen – van Scandinavië tot aan het Verre Oosten – zijn er verhalen van een mannetje (of vrouwtje) op of in de maan. In 1902 maakte de Franse filmmaker Georges Méliès een korte film over wetenschappers die naar de maan reizen in een grote ‘kogel’. De maan heeft in deze nogal wonderlijke film een gezicht, dat Méliès zelf speelt. Het werd een iconisch beeld.

Beeld geknipt uit de film Le Voyage dans la Lune van Georges Méliès uit 1902. Wikimedia commons, Georges Méliès via publiek domein

Welk gezicht!?

Zit er daadwerkelijk een gezicht in de maan? Ik heb vaak naar de maan gekeken en moet eerlijk bekennen dat ik moeite heb om er een hoofd in te zien. Maar ieder brein ziet wat anders. Dit is wat anderen zagen:

Oef, wat een creepy gezichten! De ogen, neus en mond zitten in deze voorbeelden min of meer op dezelfde plek, maar je moet wel veel vlekken weglaten om hier een gelaat in te ontdekken.

Als je sommige donkere plekken wat meer accent geeft dan kun je wel degelijk een heel aardig gezicht krijgen. Maar aangezien dit wat mij betreft meer is dan alleen maar wat ‘mascara’ tel ik dit gezicht niet goed.

Van maankonijn tot kussende mensen

Is er nog meer te vinden op de maan? Jazeker! Er zit een hoofd in de maan, gezien van opzij. En ook kan ik een of twee zwevende personen zien. In Noorwegen is daar zelfs een mythe over, van Bil en haar broer Hjüki die de maan langs de hemel volgen.

Wikimedia commons, Pietz/Sloyment en Frode Steen/Kildwyke via CC BY-SA 3.0

Wat ik de meeste krachtige illusie vind is die van het maankonijn, afkomstig uit een Chinese mythe waarin het konijn op de maan een grote pot met levenselixir aan het brouwen is. De Chinezen vernoemden er zelfs hun maanrover Yutu naar. Als je het konijn eenmaal hebt gezien dan is hij moeilijk níet meer te zien.

Wikimedia commons, Zeimusu via CC BY-SA 3.0

Tot slot nog een poëtische noot van de Italiaanse dichter Filippo Zamboni. Ik stel me zo voor dat hij in 1880 in een romantische bui naar de volle maan staarde en hij plotseling een voorstelling zag. En als ik een tijdje naar de maan kijk dan zie ik het ook.

Astronoom Camille Flammarion schreef later over Zamboni’s ontdekking: ‘Mensen zien [in de maan] een man die een bundel hout draagt, een haas, een leeuw, een hond, een kangoeroe, een sikkel of twee hoofden die elkaar omhelzen. (…) Je moet een beetje verbeelding hebben. Maar kijk de volgende keer naar de maan met een verrekijker, een paar dagen na het eerste kwartier, en je zult zeker een mannelijk figuur ontdekken. En je zult je zelfs de ‘kus in de maan’ kunnen voorstellen.’

flickr.com, Giuseppe Donatiello via publiek domein

Zie je zelf een gezicht of iets anders in de maan? Laat een berichtje achter in de commentaren!

Op de hoogte blijven?


0 reacties

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.